Ahmet Baysal, Bolu'da her kesimden herkesin tanıyıp sevdiği bir sima. Amcası İzzet Baysal'ın yaptığı hayırları yönetmesi ve bizzat yaptığı hayırlarla biliniyor. Onun keşfedilmeyen bir yönü olduğu, elinizdeki bu hikâye kitabıyla ortaya çıkıyor.
Ahmet Baysal'ın sahip olduğu güçlü kalemi, belki çoğu kimseden önce öğrenmiştim. Abant İzzet Baysal Üniversite-si'nde görev yapmaya başladığımdan bu yana İzzet Baysal'ın hayırlarına hayran kalırken, yeğeninin vakıf için yazdıklarındaki ustalık ve akıcılık dikkat çekiyordu. Bu yeteneği Vakfın aynı zamanda görüşlerini kürsülerden mikrofonlardan akta-rırkenki hitabet gücüyle de paralellik taşıyordu.
2005 yılında vakıf için kitap hazırlarken sık ve yakın görüşmelerimiz oldu. Amcası gibi o da alabildiğine alçak gönüllüydü. Gün geldi bizle birlikte yemekhanede yemek yedi, gün geldi sırlarını paylaştı.
Vakıfla ilgili biraz bilgiye sahip olan herkes gibi ben de şunu gördüm: Vakfın hikâyesindeki başrollerden İkincisi Ahmet Baysal'ındı. Hayatı da yazılmaya değer bir hikâyeydi. Bunu yazmak istedim. Ancak beklenmedik bir şart öne sürdü: "Bu yazdıklarını ancak benden sonra yayınlayabilirsin." Gerekçesinde kendince haklıydı, madem onu anlatacaktım, hayatım sonuna kadar izlemeliydim. "Kitabının basılmamasmı isteyen bir yazar" olarak hala da izliyorum...

---